Veertien is ze mijn dochter, en ze staat in de badkamer voor de spiegel de prille welvingen van haar borstjes af te tasten. Ik besef dat ik zo’n beleving nooit heb gekend. Alles gebeurde achter kleren en handdoeken en was plots een feit. Twee jaar later zie ik in de spiegel twee diagonale strepen, de herinnering aan mijn borsten. Mijn zelfvertrouwen krijgt een zware deuk, ik voel me gekwetst, kan geen borst of lingerie meer zien. Ik krijg radiotherapie en een hormonenbehandeling. intussen worden mijn bloedwaarden weer normaal en ik besluit resoluut voor reconstructie te gaan. De eerste afspraak met de plastische chirurg valt goedmee: hij lijkt zeer competent, boezemt vertrouwen in en stelt een spiersparende operatie voor met vrije flap uit de bil. Maar… een wachtlijst van elf maanden? Dat overleef ik nooit!!! Dus, noodgedwongen de knop omgedraaid tot de eerste volgende consultatie 8 maanden later: dat hele reconstructie-gedoe zet ik uit mijn hoofd en concentreer me op mijn job die ik inmiddels halftime heb aangevat en geniet van alles en allen om me heen. De datum van de ingreep wordt tot tweemaal toe een week uitgesteld- ik durf haast geen brief meer uit het AZ te openen.
