Lotgenoten
Getuigenis van een man met borstkanker
“Ik zal sterven met borstkanker, ook al ben ik nu genezen.”
Dat mannen borstkanker kunnen krijgen, is niet algemeen bekend. Dat ligt voor een stuk bij de weinige aandacht die mannelijke borstkankerpatiënten krijgen in de media en tijdens de Kom Op Tegen Kankeractie. “Frustrerend”, zegt André Pauwels (50) uit Kortenberg.
“Elf jaar geleden ontdekte ik een roestkleurig vlekje op mijn onderhemd. Eerlijk gezegd, stond ik er niet bij stil en het hemdje verdween gewoon in de wasmand. Voor ik het goed en wel besefte waren we enkele weken verder en was die vlek er nog steeds. Het enige dat ik op dat moment wist, was dat het vlekje tijdens de nacht ontstond. Gedurende de dag bleef mijn hemd vlekvrij.
Enige tijd later zag ik op een ochtend een glinstering op mijn tepel. Zonder nadenken haalde ik het druppeltje weg. Nadien besefte ik dat die druppel wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van mijn vlekje. Enkele dagen later zag ik opnieuw een glinstering toen ik mijn tepel in de badkamerspiegel bekeek. Ik gebruikte mijn hemd om de druppel op te deppen en de roestkleurige vlek kwam tevoorschijn. Probleem opgelost en ik maakte me al helemaal geen zorgen meer.Ik vertelde mijn vrouw dat ik wist waar de vlekjes vandaan kwamen. Ze vroeg me om een afspraak te maken met de dokter. Ik luisterde niet en ging gewoon verder met mijn leven. Toen mijn vrouw op een ochtend op routinecontrole moest, stelde ze voor om met haar mee te gaan. Ik zei dat ze de dokter maar gewoon op de hoogte moest brengen van mijn probleem, we zagen wel wat hij zei. Om half tien kreeg ik telefoon: ik moest onmiddellijk naar het medisch centrum voor verschillende onderzoeken.
KANKER
“Dezelfde dag nog zat ik op de dienst radiologie van het ziekenhuis. Er werden foto’s van mijn borst genomen. Een paar dagen later moest ik terug voor een punctie. De resultaten logen niet: ik had een gezwel in mijn borst. Het woord ‘kanker’ werd voor het eerst uitgesproken. Op dat moment stopt je wereld met draaien. Alle luiken rondom je sluiten zich. Je ziet de dokter praten, je hoort letters en je gaat er vanuit dat die letters woorden vormen. Maar je geeft geen betekenis aan die woorden, ze gaan aan je voorbij. Het enige woord dat je hoort is ‘kanker’.
Meteen daarop begin je te denken, te panikeren. Je moet nog zoveel doen. Je moet je lening afbetalen, je kinderen zien opgroeien… Eigenlijk denk je vooral aan de mensen uit je omgeving. Het is pas nadien dat je nadenkt over jezelf. Je vraagt je af hoe levensbedreigend dit alles is. Of je nog lang zal leven. Het is een enorm grote emotionele schok. De periode tussen de diagnose en het besef dat ik hierover wel enkele vragen had, heeft een hele tijd geduurd.
Alles gaat ook zo enorm snel. Meteen na de diagnose heeft mijn dokter een afspraak gemaakt voor de eerste operatie. De melkgangen werden verwijderd. Pas toen zag men dat het om een kwaadaardig gezwel ging. Er werd een tweede operatie gepland. Daarbij werd mijn linkerborst volledig geamputeerd en werden alle lymfeklieren verwijderd. Na die operatie drong het nog meer tot me door: ik heb borstkanker.”
LEVENSERVARING
“Na mijn tweede operatie ben ik op een zaterdagochtend ontslagen uit het ziekenhuis. Op zaterdag - namiddag ging ik alweer aan het werk. Ik wou mijn gedachten op iets anders zetten. Dat is mijn manier geweest om alles te verwerken.
Toch is het moeilijk geweest. Ik dacht in eerste instantie: ik ga dood.
Nadien besefte ik dat wie ik ben en mijn zieke lichaam twee afzonderlijke zaken waren. Het is ‘maar’ een verpakking waarin je ‘ik’, je persoonlijkheid, vervat zit. Mijn lichaam is dan misschien wel verminkt, maar de kanker heeft mijn ‘ik’ niet kapot gekregen.
Ik ben van nature erg extravert. Ik praat graag over mijn gevoelens. Ik vind het ook normaal dat ik mensen vertel over de levenservaring die kanker voor mij geweest is. Maar binnen het gezin lag het erg moeilijk. Ik sloot me volledig af van mijn partner toen ik in het ziekenhuis lag. Ik wou haar niet belasten met mijn problemen.
“Na mijn tweede operatie ben ik op een zaterdagochtend ontslagen uit het ziekenhuis. Op zaterdag - namiddag ging ik alweer aan het werk. Ik wou mijn gedachten op iets anders zetten. Dat is mijn manier geweest om alles te verwerken.
Toch is het moeilijk geweest. Ik dacht in eerste instantie: ik ga dood.
Nadien besefte ik dat wie ik ben en mijn zieke lichaam twee afzonderlijke zaken waren. Het is ‘maar’ een verpakking waarin je ‘ik’, je persoonlijkheid, vervat zit. Mijn lichaam is dan misschien wel verminkt, maar de kanker heeft mijn ‘ik’ niet kapot gekregen.
Ik ben van nature erg extravert. Ik praat graag over mijn gevoelens. Ik vind het ook normaal dat ik mensen vertel over de levenservaring die kanker voor mij geweest is. Maar binnen het gezin lag het erg moeilijk. Ik sloot me volledig af van mijn partner toen ik in het ziekenhuis lag. Ik wou haar niet belasten met mijn problemen.
Tegelijkertijd wou zij mij steunen, maar kreeg ze het gevoel dat ik haar buitensloot. Dat heeft voor een erg moeilijke situatie gezorgd. Dat was ook het pijnlijkste aspect om te verwerken.”
LEVEN ZOALS VOORHEEN
“Sinds mijn genezing zet ik me in voor Leven Zoals Voorheen, een organisatie voor borstkankerpatiënten. Zowel vrouwen als mannen zijn welkom in onze vereniging. We hebben gesprekken over de ziekte, en zijn hier heel erg open in. Zo heb ik vaak gesprekken met vrouwelijke borstkankerpatiënten. Ik sta er telkens van te kijken hoe open die vrouwen met een man willen en kunnen praten over hun problemen.
Vaak krijg ik telefoontjes van collega patiënten. Ze vragen me dan welke behandeling ik gekregen heb, hoe ik het allemaal verwerkt heb. Ik vertel mijn verhaal, en laat hen hun verhaal vertellen. Daar hebben vele mannen behoefte aan. Nadien mogen ze altijd terugbellen, maar vaak doen ze dat niet. Dan kruipen ze terug in de anonimiteit van hun eigen gezin, wat ook begrijpelijk is.
“Sinds mijn genezing zet ik me in voor Leven Zoals Voorheen, een organisatie voor borstkankerpatiënten. Zowel vrouwen als mannen zijn welkom in onze vereniging. We hebben gesprekken over de ziekte, en zijn hier heel erg open in. Zo heb ik vaak gesprekken met vrouwelijke borstkankerpatiënten. Ik sta er telkens van te kijken hoe open die vrouwen met een man willen en kunnen praten over hun problemen.
Vaak krijg ik telefoontjes van collega patiënten. Ze vragen me dan welke behandeling ik gekregen heb, hoe ik het allemaal verwerkt heb. Ik vertel mijn verhaal, en laat hen hun verhaal vertellen. Daar hebben vele mannen behoefte aan. Nadien mogen ze altijd terugbellen, maar vaak doen ze dat niet. Dan kruipen ze terug in de anonimiteit van hun eigen gezin, wat ook begrijpelijk is.
MARIA JANSSENS HEEFT KANKER
“De Kom Op Tegen Kanker-actie vind ik een geweldig initiatief. Het zet vrouwen aan zich te laten onderzoeken. Het zorgt voor een snelle opsporing van kanker. Toch is het frustrerend dat de mannelijke borstkankerpatiënt hier niet bij betrokken wordt. Zo moeilijk is dat toch niet? Er gewoon bij vertellen dat, wanneer je vrouw op controle gaat, je het als man best ook eens kan laten controleren. Op die manier voorkom je het laattijdig ontdekken van borstkanker. De mannelijke patiënten waren hierover wat teleurgesteld.
“De Kom Op Tegen Kanker-actie vind ik een geweldig initiatief. Het zet vrouwen aan zich te laten onderzoeken. Het zorgt voor een snelle opsporing van kanker. Toch is het frustrerend dat de mannelijke borstkankerpatiënt hier niet bij betrokken wordt. Zo moeilijk is dat toch niet? Er gewoon bij vertellen dat, wanneer je vrouw op controle gaat, je het als man best ook eens kan laten controleren. Op die manier voorkom je het laattijdig ontdekken van borstkanker. De mannelijke patiënten waren hierover wat teleurgesteld.
Mediaverhalen over bijvoorbeeld Nicole van Nicole en Hugo wekken de indruk dat borstkanker een ziekte is die snel te genezen valt. Nicole stond twee weken na haar borstamputatie opnieuw te zingen. Zulke dingen zijn erg uitzonderlijk. De behandelingen duren maanden. Wanneer die zaken in de media verschijnen, krijgen wij vaak reacties van andere patiënten.
Die zijn dan verward en onzeker. Ze vragen zich af hoe het komt dat die vrouwen zo snel genezen.
Enkele jaren geleden hadden we het plan opgevat met Leven Zoals Voorheen om een nieuwe slogan tegen kanker in het leven te roepen.
‘Maria Janssens heeft kanker.’ Volgens ons zei die alles. Het is niet alleen de bekende of populaire Vlaming die kanker krijgt. Het is gewoon de gemiddelde Vlaamse vrouw of man die geconfronteerd wordt met deze ziekte. En die gemiddelde vrouw of man moet zich optrekken aan iemand waarmee hij of zij zich kan vergelijken.”
Die zijn dan verward en onzeker. Ze vragen zich af hoe het komt dat die vrouwen zo snel genezen.
Enkele jaren geleden hadden we het plan opgevat met Leven Zoals Voorheen om een nieuwe slogan tegen kanker in het leven te roepen.
‘Maria Janssens heeft kanker.’ Volgens ons zei die alles. Het is niet alleen de bekende of populaire Vlaming die kanker krijgt. Het is gewoon de gemiddelde Vlaamse vrouw of man die geconfronteerd wordt met deze ziekte. En die gemiddelde vrouw of man moet zich optrekken aan iemand waarmee hij of zij zich kan vergelijken.”
INTENS GELUKKIG
“Nu, bijna elf jaar later, heb ik aanvaard dat ik borstkanker heb gehad. Mijn genezingsproces is geëindigd. Je moet ook gewoon verder met je leven. Maar op de achtergrond blijft de kanker nazinderen. Ik zal sterven met borstkanker, ook al ben ik nu genezen. Op bepaalde momenten word ik er nog steeds erg emotioneel van. Vooral toen mijn zus ook borstkanker kreeg, kwam alles weer helemaal naar boven. Ook de angst om terug ziek te worden is er. Je denkt soms: wat als ik morgen herval? Je past je leven als het ware aan, aan de kanker.
Dankzij deze ervaring is mijn leven vooral rijker geworden. Ik heb alles op een andere manier leren appreciëren. Op dit moment besef ik: mocht ik nooit borstkanker gehad hebben, dan was ik vandaag nooit zo intens gelukkig geweest. Ik weet dat alles wat ik meemaak uniek is. Op die manier ben ik ergens blij dat ik dit allemaal heb meegemaakt.”
“Nu, bijna elf jaar later, heb ik aanvaard dat ik borstkanker heb gehad. Mijn genezingsproces is geëindigd. Je moet ook gewoon verder met je leven. Maar op de achtergrond blijft de kanker nazinderen. Ik zal sterven met borstkanker, ook al ben ik nu genezen. Op bepaalde momenten word ik er nog steeds erg emotioneel van. Vooral toen mijn zus ook borstkanker kreeg, kwam alles weer helemaal naar boven. Ook de angst om terug ziek te worden is er. Je denkt soms: wat als ik morgen herval? Je past je leven als het ware aan, aan de kanker.
Dankzij deze ervaring is mijn leven vooral rijker geworden. Ik heb alles op een andere manier leren appreciëren. Op dit moment besef ik: mocht ik nooit borstkanker gehad hebben, dan was ik vandaag nooit zo intens gelukkig geweest. Ik weet dat alles wat ik meemaak uniek is. Op die manier ben ik ergens blij dat ik dit allemaal heb meegemaakt.”
| < Vorige | Volgende > |
|---|