Getuigenis
4 oktober 1989 is een datum die mijn leven veranderde. Ik werd geopereerd. Borstkanker was de diagnose. Wat er dan allemaal door je heengaat is niet te beschrijven. Als je uit de narcose ontwaakt en de dokter je vertelt dat de operatie goed verlopen is, ben je al tevreden dat dat tenminste achter de rug is. Maar de angst is niet voorbij. Er blijven nog zoveel vragen zowel van medische als van praktische aard.
Toe de verpleegster mij een bezoek voorstelde van iemand die hetzelfde had meegemaakt, stemde ik daar mee in. Zo kwam ik in contact met de lotgenotenvereniging “Leven zoals voorheen”. Het contact met de vrijwilligster deed deugd. Ook naar de bijeenkomsten werd ik uitgenodigd. Het was zeker geen zielige bedoening: iedereen blaakte van energie en levenslust. Die infonamiddagen zijn verrijkend: een deskundige geeft ons inzicht, maar ook veel hoop.
Wat ik alle vrouwen aanraad?
Leer je eigen lichaam goed kennen
Stel vertrouwen in een goede arts
Denk eraan dat de medische wetenschappen vorderingen maken en de geneesmiddelen steeds beter worden.
De zelfhulpgroep “Leven zoals voorheen” helpt me een stuk vooruit. “Carpe diem” is mijn leuze geworden. Gisteren is voorbij en wat morgen zal brengen, weet tenslotte niemand. Laat ons daarom genieten van het heden. Ondertussen zijn we 2002. Ik ben er nog altijd en vierde dit jaar mijn zestigste verjaardag. Ik probeer niet te leven als voorheen maar beter te leven als voorheen.
Mijn dank gaat vooral naar de vele vrijwilligers, die telkens weer een straaltje hoop brengen bij zoveel patiënten.
francine
| < Vorige | Volgende > |
|---|