Leven zoals voorheen - Vzw Kortenberg

Als driejarige besef je niet wat er met mama gebeurt. Papa vertelde wel dat mama ziek was, maar als kind heb je geen besef van de ernst van de situatie. Je gaat bij mama op bezoek, boterhammetjes eten bij haar op het bed. Bestaat er iets gezelliger voor een kind van drie? Met kerstmis ligt mama nog steeds in het ziekenhuis, mijn grootouders nemen me mee naar de paardenmolen. Als kind van drie waren dat leuke momenten, maar voor de mensen in je naaste omgeving was dat niet altijd een makkelijke opdracht. Ondanks het verdriet, bleven ze lachen en plezier maken voor dat meisje van drie.

Wanneer je als 16-jarige opnieuw met kanker geconfronteerd wordt, beleef je dit op een heel andere manier. Het besef van de situatie is dan zeker aanwezig. Mama ellendig zien na haar chemo en het kale hoofd, roepen veel gevoelens op. Je staat machteloos toe te kijken en probeert je eigen verdriet zoveel mogelijk te verdringen, want op dat moment is je liefde en troost voor mama zeer belangrijk. Mijn mama was altijd positief ingesteld en we vochten samen met heel het gezin tegen deze ziekte.
Bovendien is dit een periode in je leven waar plezier centraal staat, jongeren van die leeftijd stellen zich geen levensvragen. Dit maakte het voor mij extra moeilijk, aangezien ik bij vrienden niet terecht kon. De examens nadereden en het enkele woordje van begrip dat aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon.

Ondertussen zijn we 3 jaar verder. Deze situatie heeft mijn leven inderdaad veranderd, maar niet op een negatieve manier. De echte waarden in het leven zoals een gezin heb ik ontdekt. Gedurende de laatste jaren van mijn secundair stond ik vrij sceptisch ten opzichte van andere mensen. Ik heb mijn eerste jaar geneeskunde met vrucht afgewerkt. Hier ontmoette ik mensen waar je mee kan praten en steun bij vindt in moeilijke situaties. Door deze hechte groep van vrienden en de sterke band die ik met mijn ouders heb, hoop ik binnen enkele jaren de strijd als arts aan te gaan met kanker.