Als achterom kijken je pijn doet en vooruitblikken je bang maakt? kijk dan naast je, Ik ben er
Lang Leve Leven Zoals Voorheen
Op 41-jarige leeftijd kreeg ik borstkanker. Het ging mij al enkele jaren niet voor de wind met mijn gezondheid. De laatste 3 jaar kon ik steeds minder, op een bepaald moment kon ik zelfs geen 100 meter wandelen. Er rezen twijfels over MS, dit is tot op heden gelukkig nog steeds niet bevestigd. In 2000 had ik een ernstige neurochirurgische ingreep aan 2 halswervels om een daarachterliggend goedaardig gezwel weg te nemen. Het herstel verliep moeizaam. In september 2001 was ik 3 maanden opnieuw halftime aan het werk, toen ik een knobbeltje voelde aan mijn rechterborst. Hopend dat het niets ernstig was wachtte ik eerst een week af voor ik naar de dokter ging. Toen verliep alles zeer snel. De dokter zond mij naar de radioloog en deze laatste zijn gezicht verraadde mij de ernst van de zaak. ’s Anderendaags zat ik al bij de chirurg voor verdere onderzoek en een week later werd ik geopereerd. De periode tussen het vallen van het verdikt kanker en de operatie was een hel.
Mijn wereld stortte in. Ik dacht voortdurend hoe het verder moest met mijn twee kinderen, waarvan één in volle pubertijd. Maar in het ziekenhuis werd ik zeer goed opgevangen. De borstverpleegkundige was iemand die zelf twee jaar voordien een borstsparende operatie van kanker had ondergaan en zij stelde mij gerust dat het allemaal wel goed zou komen. Gans het medische team heeft fantastisch werk geleverd en zij hebben altijd open kaart gespeeld wat zeer belangrijk is. De dag na mijn operatie vroeg de borstverpleegkundige mij of ik eens niet wou praten met een vrijwilligster van “Leven zoals voorheen” het zou mij deugd doen zij ze; en dat deed het ook. De dag nadien kreeg ik bezoek van een lieve, warme dame, die mij onmiddellijk het gevoel gaf een vriendin te zijn. Zij vertelde op een zeer spontane manier over haar borstkanker, die zij al 10 jaar overwonnen had. Zij zag er zo goed uit en vertelde over alles wat met de nabehandeling te maken had op een heel aangename manier, zo leek het allemaal wat minder erg. Jij bracht weer hoop, jij was de zon die door de donderwolken brak en jouw zonnestralen gaven mij dikwijls de kracht om verder te vechten. Telkens als ik het moeilijk had, las ik jouw kaartje met de tekst: Als achterom kijken je pijn doet en vooruitblikken je bang maakt? Kijk dan naast je, ik ben er. Dan dacht ik aan die bemoedigende woorden die jij sprak en aan het feit dat ik je steeds kon opbellen als het mij teveel werd, en alles ging beter. Wanneer het tijdens de verdere nabehandeling van radio- en chemotherapie maar enigszins mogelijk was, ging ik naar de bijeenkomsten van “Leven zoals voorheen”, Blij dat het weer goed gaat en dat ik de kanker klein gekregen heb, wil ik jullie feliciteren met het mooie werk dat jullie doen. Dankzij jullie ben ik nu Beter gaan leven dan voorheen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|