Leven zoals voorheen - Vzw Kortenberg

Je hebt zo van die dagen die voor altijd in je geheugen gegrift zijn. Natuurlijk zal ik die verschrikkelijke 8 november 2004 nooit meer vergeten. Die dag vertelde mijn dokter me dat het letsel aan mijn borst kwaadaardig was. Ik was verbouwereerd. Net 28, een jaar getrouwd, de plannen voor ons huis waren getekend en we hadden net beslist om aan kindjes te beginnen. En toen kreeg ik te horen dat ik borstkanker had!

Ik was helemaal in de war, maar toch stelde ik de dokter onmiddellijk de vraag of ik op een dag nog kinderen zou kunnen krijgen. Hij zei dat alles na de behandeling normaalgezien terug in orde zou zijn. Geruststellende woorden, en toch kon ik het idee om misschien nooit een kindje te kunnen krijgen niet van me afzetten.

Eenmaal de diagnose was gesteld, ging alles heel snel. Eerst werd ik geopereerd en daarna volgde al snel een chemokuur. Nadien waren er ook nog bestralingen. De behandelingen waren enorm zwaar en vroegen veel van mijn lichaam. Op psychologisch niveau was het echter de minst ziekmakende behandeling van allemaal, namelijk de hormoontherapie, die het hardst aankwam. Vijf jaar lang werd mijn lichaam in een soort artificiële menopauze gebracht. Mijn verlangen om zwanger te worden, moest ik aan de kant zetten. Een bijna onmogelijke taak. De keuze tussen een kind of mijn gezondheid was echter vlug gemaakt. Die gezondheid had absoluut voorrang!

Het langverwachte goede nieuws!