Leven zoals voorheen - Vzw Kortenberg

Op het eerste ogenblik betekende dit voor mij het einde van alles en had ik geen hoop meer. Mij restte alleen het verdriet, dat ik mijn man en kinderen niet lang meer zou zien. Ik zat werkelijk in de put en weende de ganse dag. Tot mijn man mij plots herinnerde aan een brochure die ik (toen nog onbewust dat ik die ooit nog zou nodig hebben) had meegebracht van het ziekenfonds enkele maanden voordien en die uitgegeven was door “Leven zoals Voorheen“. Alhoewel het zondag was, belde ik nog de vrijwilligster voor Ieper, die mij nog diezelfde namiddag kwam opzoeken. Ik had mij niet verwacht aan zo’n energieke dame. Door haar bemoedigende woorden kreeg ik weer wat moed en zag ik in, dat er met één borst ook te leven valt, men er niet minder vrouw om is en ook nog modieuze kledij kan dragen. Ondanks alles denkt men toch nog aan zijn uiterlijk en ziet men zich gedoemd tot het dragen van hoogsluitende kledij.
Ik ging dan ook ietwat rustiger naar het hospitaal die dinsdag voor mijn amputatie. Daarna kreeg ik nog enkele malen bezoek in het hospitaal en kreeg ik o.a. een voorlopige prothese om mee naar huis te gaan.
Thans ga ik nog altijd naar de infonamiddagen, die mij telkens een riem onder het hart zijn, want je voelt dat je niet alleen staat met je problemen en er veel meer vrouwen zijn met een borstamputatie dan ik ooit dacht.

Ik zou dan ook alle vrouwen, die met borstkanker geconfronteerd worden de raad geven reeds voor de operatie contact op te nemen met een zelfhulpgroep, want mij heeft dit enorm geholpen.  Volgens mij kan geen enkel geneesheer je die levenslust terug geven, die een mede-patiënte je geeft die al jarenlang geopereerd is.

                                                                                                                  Een patiënte –Ieper.